یث

تیم ملی فوتبال ایران نخستین بار در سال 1320 برای حضور در یک بازی دوستانه تشکیل گردید. این تیم اولین بازی خود را در ششم شهریور 1320 در کابل پایتخت افغانستان با تیم ملی این کشور انجام داد که یک بر صفر شکست خورد. اعضای تیم ایران در این دیدار عبارت بودند از: فتح ا.. مین باشیان، احمد گلبو، عباس فرزانگان، محمد انشا، عباس تنیده گر، حسن گوشه، احمد خطیبی (محمد مهاجر)، اکبر حیدری (کاپیتان)، عبدا.. سعیدی، ناصر انشا و آرتوش آساطوریان. در آن زمان مربی تیم ملی ایران، حسین صدقیانی بود. از سال 1320 تا کنون بیست و پنج مربی بر روی نیمکت تیم ملی ایران در مسابقات رسمی نشسته اند. تیم ملی ایران تاکنون در جام ها و تورنمنت های متعددی حضور یافته است که مهمترین آنها جام های جهانی 1978 و 1998 (البته ایران به جام جهانی 2006 صعود نموده است)، بازیهای المپیک 1964 و 1972 بوده است.

میدان شهیاد

میدان توپخانه ۱۳۳۰

سر بند ـ تجریش

دربند

19 اسفند 1319 در تهران متولد شد.پیراهن تیم ملی را در 19 سالگی بر تن کرد.سال 38 در مسابقات مقدماتی المپیک 1946 توکیو با هفت گل آقای گل شد.چهارده بازی ملی در کارنامه خود دارد و در سال 1345 از بازیگری در تیم ملی خداحافظی کرد.بهترین بازی زندگی ورزشی او مقابل عراق در مسابقات مقدماتی المپیک 1954 بود که سه گل از چهار گل ایران را به ثمر رساند.

یک زن ایرانی

تئاتر شهر تهران /موزه هنرهای معاصر تهران

پارک ملت (پارک شاهنشاهی سابق) / پارک سنگی جمشیدیه

برج آزادی در میدان شهیاد تهران که در آغاز برج شهیاد نامیده شده بود.  

کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

ساختمان کنونی مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات در منطقه نیاوران شهر تهران که در آغاز به عنوان دفتر کار فرح پهلوی ساخته شده بوده است.

سازمان‌های تحت ریاست شهبانوفرح پهلوی

شاهنشاه و ملکه ثریا در بازدید از یکی از شهر های ایران

رضا شاه کبیرو محمدرضا شاه در دانشسرای تهران   

 آنچه در عکس می بینید تصویر رضا شاه پهلوی و پسران او؛ محمد رضا، علیرضا، غلامرضا، احمدرضا، عبدالرضا و حمیدرضا است. (محمدرضا و علیرضا پسران تاج الملوک آیرملو (دومین همسر رضا شاه) بودند، غلامرضا از همسر سوم او یعنی توران امیرسلیمانی زاده شد و احمد رضا و عبدالرضا و حمیدرضا (به علاوه محمودرضا که در عکس دیده نمی شود) چهار پسر عصمت دولتشاهی همسر چهارم رضا شاه بوده اند.)

ناصر حِجازی زاده ی ۲۸ آذر ۱۳۲۸ در تهران، مربی فوتبال و بازیکن بازنشسته فوتبال است. او در بازی های جام ملت های آسیا, المپیک و جام جهانی فوتبال دروازه بان تیم ملی فوتبال ایران بود. کنفدراسیون فوتبال آسیا وی را به عنوان دومین دروازه بان برتر قرن بیستم آسیا معرفی کرده است .

خود حجازی گرایشش به فوتبال را این گونه تعریف می‌کند:

    من فوتبال را فقط به صورت تفریحی دنبال می کردم و رشته اصلی من بسکتبال بود و حتی برای تیم جوانان بسکتبال ایران هم انتخاب شدم و ماجرا از اینجا شروع شد که روزی با دوستان به تماشای بازی آموزشگاهی که تیم مدرسه ما هم در آن شرکت داشت رفتیم. در همان روز دروازه بان تیم مدرسه ما آسیب دید مربی تیم مرا صدا زد و گفت ناصر بیا درون دربازه بایست من هم گفتم آقا اصلا من نمی توانم من فقط گاهی فوتبال بازی می کنم اون هم هافبک تیم نه دروازه بانی!!‌مربی دست بر دار نبود و می‌گفت تو قد بلند داری و بسکتبالیست هم بودی حتما میتوانی چند توپ هوایی رو بگیری. خلاصه با اصرار مربی و با ترس و لرز و دلهره رفتم درون دروازه. آن روز برای من یک روز بیاد ماندنی و خاطره انگیز است. خودم هم باورم نمی شد که چرا با وجود انکه برای اولین بار درون دروازه ایستاده بودم اینقدر خوب توپ میگرفتم. بازی که تمام شد همه تماشاگرانی که برای دیدن مسابقه آماده بودن تشویقم کردند.

دوران بازیگری
ناصر حجازی شناسنامه -نام کامل ناصر حجازی -زادروز ۲۸ آذر ۱۳۲۸ -زادگاه تهران، ایران -قد 90/1
اطلاعات باشگاهی -باشگاه کنونی بازنشسته -شمارهٔ پیراهن 1 -پُست دروازه بان
باشگاه‌های حرفه‌ای
1346-1357
1357-1359
1359-?  تاج
 شهباز
 اتاج 
تیم ملی
1359-1347  ایران (0) 62
دوران مربیگری 
محمدان بنگلادش-شهردازی کرمان-بانک تجارت-سپاهان-استقلال تهران-ذوب آهن اصفهان-استقلال رشت
ماشین سازی تبریز-استقلال اهواز-نساجی قائمشهر-استقلال تهران

باشگاهی او بیشتر دوران بازیگری خود را در باشگاه استقلال گذراند.

تیم ملی ناصر حجازی در سال‌های دهه ۱۳۵۰ دروازه‌بان اصلی تیم ملی ایران بود و با این تیم دو بار قهرمان آسیا و یک بار قهرمان بازی‌های آسیایی شد و در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین به میدان رفت. وی همچنین در المپیک مونیخ در سال ۱۹۷۲ تیم ملی را همراهی کرد.

 دوران مربیگری او در دوران سرمربیگری موفق شد استقلال را به مقام نایب قهرمانی باشگاه‌های آسیا برساند. وی پس از استقلال در تیم‌های ذوب آهن اصفهان، استقلال رشت (پگاه گیلان)، استقلال اهواز و نساجی قائمشهر به مربیگری پرداخت که موفقیت چندانی در آنجا نصیب وی نشد. اکنون پس از انتخاب علی فتح‌ الله زاده به سمت مدیرعاملی، او مجدداً سرمربی باشگاه استقلال تهران گردید.وی دارای مدرک B مربی گری آسیامی باشد.

زندگی شخصی حجازی متاهل و دارای دو فرزند به نام های آتوسا و آتیلا است. دخترش آتوسا همسر سعید رمضانی بازیکن کنونی تیم فوتبال فولاد خوزستان می باشد و فرزند آنها نیز امیرارسلان نام دارد.

ایرج دانائی‌فرد (متولد ۱۱ مارس ۱۹۵۱ در شهر تهران) یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران بود. او عضو باشگاه‌های تاج و عقاب و پاس بوده است و در جام جهانی ۱۹۷۸ عضو تیم ملی فوتبال ایران بود و بازی‌های خوبی از خود به نمایش گذاشت، در بازی با اسکاتلند نیز زننده تنها گل تیم ایران بود. او اکنون ساکن آمریکا است و یک فروشگاه وسایل ورزشی را اداره می‌کند.

After soccer campCelebrating the end of soccer training camp for the national team in 1976. In this party, which was organized by the singers and actors, Aref, Satar, Ebi, Mehrdad and Nadia participated and performed. This is right before the 1976 Olympics. Members of national team (right to left): Masih Nia, Houshang Didehban (the head of the soccer federation), Ali Parvin, Mavedat, and Zolfaqar Nasab enjoying a belly dance by the cinema actress, Nadia

StarsSoccer players Ali Parvin (right) and Nasser Hejazi (left) with singer Sattar, 1976

غفور جهانی یکی از بازیکنان سابق تیم ملی فوتبال ایران است. وی متولد بندر انزلی در استان گیلان در شمال ایران است. اوج درخشش این بازیکن به دهه پنجاه خورشیدی برمی گردد که وی در باشگاه ملوان بندر انزلی در نقش مهاجم بازی می کرد. با راهیابی به تیم ملی، شهرت و محبوبیت وی در سطح کشور گسترش یافت. غفور جهانی که از وی با عنوان شیر گیلان یاد می شد توانست با گلزنی به [تیم ملی فوتبال استرالیا]، همراه تیم ملی ایران برای نخستین بار به جام جهانی فوتبال راه پیدا کند. غفور جهانی کارمند بازنشسته گمرک ایران است و هم اکنون مربیگری تیم های محلی بندرانزلی را برعهده دارد.

 زندگی نامه
غفور جهانی در شهر بندرانزلی از توابع استان گیلان به دنیا آمد. وی فوتبال را در بندر انزلی و از زمینی شروع کرد که از آن زمین بازیکنان بزرگی چون سیروس قایقران، علی نیاکانی و عزیز اسپندار هم به فوتبال ایران معرفی شدند. در نوجوانی به عضویت تیم نوجوانان منتخب بندرانزلی درآمد و از این راه ابتدا به تیم ملی نوجوانان در آمد. در ادامه وی به عضویت تیم های ملی جوانان، امید و در نهایت تیم ملی ایران درآمد . در ان زمان فوتبال ایران به صورت باشگاهی نبود و بصورت منتخب استانها بود. در سال ۱۳۴۹ تیم منتخب گیلان با داشتن غفور جهانی قهرمان ایران شد . و او بعد ها در باشگاههایی چون تاج بندر انزلی و ملوان بندر انزلی عضویت پیدا کرد و به تیم ملی فوتبال ایران دعوت شد . غفور جهانی توانست آقای گل ایران شود. تیم ملی فوتبال ایران، با بازی و گل های غفور جهانی توانست برای اولین بار به جام جهانی آرژانتین برود. وی به همراه ملوان هم افتخاراتی چون قهرمانی جام حذفی را بدست آورد و یکسال بعد از جام جهانی از فوتبال خداحافظی کرد.

اکبر میثاقیان - بندر انزلی - مغازه غفور جهانی

آندرانیک اسکندریان (به ارمنی: Անդրանիկ Իսքանտարեան) (متولد ۳۱ دسامبر ۱۹۵۱ در شهر تهران) یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران بود. اسکندریان تبار ارمنی دارد و عضو باشگاه‌های آرارات و کاسموس نیویورک بوده است و در جام جهانی ۱۹۷۸ عضو تیم ملی فوتبال ایران بود. او اکنون ساکن آمریکا است.

محمد صادقی (متولد ۱۶ مارس ۱۹۵۲ در شهر اهواز) یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران است. او عضو باشگاه‌های شاهین و پاس تهران بوده است و در جام جهانی ۱۹۷۸ عضو تیم ملی فوتبال ایران بود

پرویز قلیچ خانى، یکى از بهترین فوتبالیست هاى تاریخ این ورزش در ایران، در اول دسامبر، ۲۰۰۷ در سیدنى استرالیا، به سخنرانى و گفتگو با ایرانیان مى پردازد. این برنامه توسط جمعى از دوستاران مجله آرش در سیدنى- استرالیا برگذار مى شود. متاسفانه تعداد ورزشکارانى همچون وى که به مسائل و اتفاقات پیرامون خود و جامعه اطراف خود توجه دارند، چندان زیاد نیست. پرویز قلیچ خانى، بیش از این یک فعال سیاسى و مدافع حقوق انسان هاست. در تمامى شماره هاى مجله آرش، وى به رویدادهاى روز ایران پرداخته و همواره مدافع حقوق زندانیان سیاسى، نویسندگان و آزادیخواهان کشورمان بوده است. حضور وى، بهانه نگارنده براى نوشتن درباره وى است.

پرویز قلیچ خانى در 13 آذر 1324  در محله ی صابون پزخانه - پشت میدان انبار گندم- نزدیک میدان شوش تهران در خانواده اى زحمتکش و فقیر متولد شد. وى در ابتدا به والیبال علاقه مند بود و به این بازى مى پرداخت. با دوستانش بصورت پیگیر در محله اش در شهباز جنوبى والیبال بازى مى کرد. روزى که بازى فوتبال دوستانش را تماشا مى کرد، به این بازى علاقه مند شد و دیگر هیچگاه آن را ترک نکرد. وى در ابتدا در دبیرستان ادیب و در کلاس هفتم به همراه تیم فوتبال این دبیرستان، قهرمان دبیرستان هاى تهران و کشور شد. پس از آن به دبیرستان حکیم رفت و سه سال متوالى نیز به همراه تیم فوتبال این دبیرستان قهرمان شد. باشگاه کیان تهران سه تیم فوتبال داشت، که تیم ببر در دسته سوم و تیم البرز در دسته دوم بازى مى کردند. تیم اصلى باشگاه، "کیان"  در دسته اول فوتبال تهران حضور داشت. پرویز در ابتدا با تیم البرز فوتبال نیمه حرفه اى خود را با مربى گرى على الهى آغاز کرد. بخاطر مهارت و جنگندگى در فوتبال، منصور امیرعاصفى که از بازیگران و مربیان معروف ایران بود، وى را به تیم اصلى کیان منتقل کرد. منصور امیر عاصفى در آن زمان دفاع راست تیم ملى بود. پسر تکنیکى و البته جسور تیم البرز بلافاصله به پیراهن راه راه معروف کیان رسید. امیرعاصفى همانطور که یکبار قلیچ خانى از وى نام برده، نه تنها مربى که معلم و مرشد وى در فوتبال و زندگى بوده است. کیان را یکى از متقدمین روزنامه نگارى ورزشى در ایران، صدرى میر عمادى پایه گذارى کرده بود. قلیچ خانى در سن 17 سالگى به کیان پیوست و اولین بازى وى براى کیان در مقابل تیم پرقدرت شاهین بود که باعث درخشش قلیچ خانى در ورزشگاه امجدیه شد. دو سال بعد وى به تیم ملى دعوت شد. در ابتدا به عنوان بازیکن ذخیره در مقابل تیم هندوستان بر روى نیمکت تیم ملى نشست. زمانى که شش نفر از اعضاى تیم ملى از شرکت در بازى هاى المپیک توکیو محروم شدند، وى به همراه تیم براى شرکت در المپیک 1964 توکیو به آن کشور رفت. پرویز قلیچ خانى با وجود افراد با سابقه و مسن تر از وى در تیم ملى در هر سه بازى تیم ملى بازى کرد. اگر چه تیم ملى به موفقیتى در این بازى ها دست نیافت، اما نام وى با لقب " کیانى شجاع" ورد زبان فوتبال دوستان قرار گرفت. اولین بازى ملى وى در این مسابقات و در برابر تیم ملى آلمان شرقى بود.

 پنج دروازه‌بان برتر تاریخ فوتبال ایران جزو رکوردداران فوتبال جهان هستند. فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال فهرستی از دروازه‌بان‌هایی را منتشر کرده که رکورددار بسته نگه داشتن دروازه هستند. در این فهرست نام بهرام مودت، ناصر حجازی،احمدرضا عابدزاده، رضا قفل‌ساز و محمدرضا مهربانی از ایران مشاهده می‌شود. بهرام مودت با 844 دقیقه بسته نگه داشتن دروازه‌اش بهترین رکورد دروازه‌بانان ایرانی را دارد. پس از آن حجازی، عابدزاده، قفل‌ساز و مهربانی به ترتیب با 837، 802، 754 و 685 دقیقه در رده های دوم تا پنجم قرار دارند. در میان دروازه‌بانان تاریخ فوتبال جهان "ماز اروپی" از برزیل با هزار و هشتصد و شانزده دقیقه بسته نگه داشتن دروازه‌اش رکورددار به حساب می‌آید.

دو داربی نوروزی برای الصاق به خاطره ها
اما داربی های سنتی پایتخت هم دو بار با تعطیلات نوروز پیوند خورده است که یک پیروزی خوب برای پرسپولیس و یک تساوی ثمره کار دو تیم بوده تا در این عرصه پرسپولیس، موفق تر به نظر برسد. روز 5 فروردین سال 1351 پرسپولیس و تاج در جریان لیگ دوم منطقه یی روبه روی هم قرار گرفتند. پرسپولیس در دور رفت بازی ها، با 6 برد و یک باخت پیشتاز مطلق رقابت ها شده بود. سرخپوشان در بازی رفت هم موفق شده بودند تیم تاج را با نتیجه چهار، یک در روز 15 بهمن سال 50 شکست دهند. این بار دیدار دو تیم را بار دیگر پرسپولیس می برد و این بار دو، صفر و با دو گل صفر ایرانپاک و حسین کلانی. اما جالب است بدانید که برد چهار، یک پرسپولیس برابر تیم فوتبال تاج، اولین برد این تیم در تاریخش بوده است. پرسپولیس در پایان رقابت های لیگ دوم منطقه یی موفق شد با 13 برد و یک باخت، صاحب بیلان عملکردی عالی و بسیار شایسته شود. اما پرسپولیس و تاج، یک بار هم روز 7 فروردین سال 1366 به مصاف هم رفتند. این بازی در هفته دوم مسابقات فوتبال باشگاه های تهران و بین دو تیمی انجام می شد که ستاره های بسیاری را از دست داده بودند. پرسپولیس محمد پنجعلی، حمید درخشان، شاهرخ بیانی، علی پروین و ناصر محمدخانی را در اختیار نداشت و تاج بی بهره از وجود ناصر حجازی، سعید مراغه چیان، رضا رجبی، رضا احدی، شاهین بیانی و عبدالعلی چنگیز بود. این بازی در پایان با تساوی بدون گل به پایان رسید و تماشاگران حاضر در ورزشگاه از حضورشان در این عرصه به واقع پشیمان شدند.

تربیت یافتگان دانشکده افسری
محمود بیاتی دو دوره هدایت تیم ملی ایران را برعهده داشت. در سال 1347 تیم ایران را برای اولین بار قهرمان جام ملت های آسیا کرد و در سال 1351 به همراه تیم ملی در بازی های المپیک مونیخ شرکت کرد. بیاتی فن بیان بسیار قوی داشت و با همین فن بیان بازیکنان را اداره می کرد. او تحصیلکرده دانشکده افسری بود. در سال های بعد هم بودند مربیانی که با داشتن تحصیلات در دانشکده افسری روی نیمکت تیم ملی نشستند، در واقع حضور در تیم پاس بازیکنان آن دوره را در این میسر قرار می داد که در دانشکده افسری مشغول تحصیل شوند و مربیانی چون حشمت مهاجرانی و حسن حبیبی که در دهه های 50 و 60 روی نیمکت ملی نشستند از این امتیاز بهره مند بودند. در این میان مهاجرانی یک ویژگی برجسته داشت آن هم روابط عمومی عالی او بود.
او مثل یک روانشناس متبحر عمل می کرد و با رفتار و گفتار معقولانه خود از یک جایگاه قابل تحسین در جامعه فوتبال برخوردار بود. در واقع هیچ گاه حرف نسنجیده و رفتار زننده یی از این مربیان دیده نشده، حتی اگر بعضی از آنها مثل مرحوم فکری در برخوردهایش با بازیکنان تندی هم می کردند و گهگاه چند کلمه درشت هم نثار شاگردانشان می کردند اما در رفتار اجتماعی آنها هیچ ایرادی دیده نمی شد.
از مرحوم رنجبر و دیگر مربیان آن سال های تیم ملی هم کسی رفتار یا کلام زشتی به یاد ندارد که در این میان باید به پرویز دهداری اشاره کرد؛ او به راستی معلم اخلاق بود.

فکری؛ لیسانسه ادبیاتاستاد حسین فکری که در دهه 40 به طور متناوب سرمربیگری تیم ملی را برعهده داشت لیسانسه ادبیات از دانشگاه تهران بود. در واقع شغل اصلی او معلمی محسوب می شد. مرحوم فکری بسیار ساده و متین حرف می زد و رفتار می کرد و در صحبت کردنش هم عادت داشت که با همان لهجه تهرانی و به طور ساده و شیرین حرف بزند. اردشیر لارودی روزنامه نگار قدیمی خاطره جالبی از نوع صحبت کردن فکری نقل می کند؛ «پس از حضور تیم ملی در المپیک توکیو جشنی برای این تیم ترتیب داده شد بسیاری از بزرگان کشور و دستگاه ورزشی در مراسم حاضر بودند و از مرحوم فکری خواستند که بالا بیاید و صحبت کند، او اول معذب بود. در ابتدا از همه خواست که اجازه بدهند او آنطور که بلد است حرف بزند. فکری یک ساعت با همان ادبیات محاوره یی اش صحبت کرد حرف هایش آنقدر شیرین بود که همه مجذوب شدند. بعدها مرحوم فکری سال ها در کیهان ورزشی قلم زد و نویسنده بسیار خوبی بود او در مربیگری هم یک معلم بود و در مجموع به «مربی محوری» اعتقاد داشت.»

صدقیانی؛ تحصیلکرده در بلژیک و ترکیه

حسین صدقیانی اولین مربی تیم ملی ایران بین سال های 1320 تا 1337 هدایت تیم ملی را برعهده داشت و بعد هم به عنوان سرپرست و مدیر در کنار تیم ملی بود. پدرش حاج رسول صدقیانی از سران نهضت مشروطه در تبریز بود و صدقیانی سال ها در بلژیک فوتبال بازی کرد و در این کشور و ترکیه تحصیلات عالیه را پشت سر گذاشت، او ترکی و فرانسوی را به خوبی بلد بود و با انگلیسی و آلمانی هم آشنایی داشت. صدقیانی استاد تربیت بدنی بود و به همین علت او را استاد صدا می زدند و در مجموع طرز سلوک را به خوبی بلد بود. از صراحت لهجه صدقیانی هم خاطرات جالبی به جا مانده.هنگامی که او سرپرستی تیم ملی را بر عهده داشت و اعضای تیم ملی میهمان سفیر ایران در هنگ کنگ بودند او برای اینکه از بی توجهی سفارتخانه به تیم ملی فوتبال به نحوی انتقاد کند تا کسی هم دلخور نشود با همان لهجه ترکی شیرین اش خاطره یی از هیتلر و نوع برخوردش با ورزشکاران تعریف کرد و با شوخی و خنده به سفیر فهماند که ارزش ورزشکاران از سیاستمداران بیشتر است و او را شرمنده کرد.

پرویز دهداری بازیکن/مربی سابق فوتبال می باشد که در ۱ آوریل ۱۹۳۳ در تهران به دنیا آمد و در تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۹۹۲ نیز درگذشت.او در دوران بازیکنی برای تیم شاهین تهران ، جم آبادان و شاهین آبادان بازی می کرد .و در دوران مربیگری او اولین مربی باشگاه پرسپولیس تهران بود.

معلم اخلاق واقعی

آنهایی که از نزدیک با پرویز دهداری سروکار داشتند همگی بر این باورند که دهداری انسانی بود از جنس دیگر و کاملاً با بقیه فرق می کرد. هیچ گاه یک کلمه تند و سخیف از او شنیده نشد. او بیشتر یک مربی ذهنی بود تا ضمنی. با قدرت سخنوری و شخصیت بالایی که داشت تیمش را اداره می کرد. مانوس بودن با حافظ و مولوی موجب شده بود که پرویز دهداری به یک سخنور ماهر تبدیل شود. او دو دوره مربیگری تیم ملی را بر عهده داشت و در هر دوره هم سیاست کاری اش بر پایه نظم و احترام استوار بود. او بیشتر از اینکه بخواهد با مسائل فنی تیمش را تجهیز کند با شیرینی گفتارش روی بازیکنانش تاثیر می گذاشت و نتیجه هم می گرفت. دهداری در دوره اول در سال های 50 و 51 سرمربی تیم ملی بود و در دوره دوم در دهه 60 این سمت را بر عهده گرفت. در دهه 60 به دفعات از دهداری خواسته شد که سرمربی تیم ملی شود اما او نپذیرفت تا اینکه در سال 1365 اصرار مسوولان فدراسیون دهداری را مجاب کرد روی نیمکت تیم ملی بنشیند.

او بر این باور بود که جوان های امروزی نمی توانند پیرمردی مثل او را تحمل کنند اما مسوولان فدراسیون اعتقاد داشتند که قدرت جادویی صحبت های دهداری باعث خواهد شد که او در یک ملاقات تمامی این جوان ها را مسحور کند. دهداری بر نظم بسیار تاکید داشت و همین مورد موجب شد که بین او و بعضی از بازیکنان اختلافاتی هم به وجود بیاید و در آن سو اخلاق و نظم او بستری را فراهم کرد تا بسیاری از بازیکنان جوان بتوانند خود را به فوتبال ایران معرفی کنند، بی دلیل نیست که تمامی شاگردان دهداری از او به نیکی یاد می کنند و همواره نام مرد اخلاق به وی اطلاق می شود؛ مردی که برای اداره تیم ملی بر این اصول پایبند بود، اول نظم و دوم نظم.

آقای حبیبی، اصلیت شما کجایی است؟
اصلیت ما کرمانی است.

چه موقعی آمدید تهران؟
من چهارساله بودم که با خانواده آمدیم تهران. پدرم کارمند وزارت بهداری بود، منتقل شد تهران و ما هم کوچ کردیم آمدیم تهران، ولی بستگان ما آنجا بودند.

کجا ساکن شدید؟
طرف چهار راه گلکار، کوچه بنا، یادم است، چهار راه گلکار می خورد به مرتضوی و لشگر، طرف سلسبیل .

چه سالی بود که آمده بودید؟
من متولد سال 1318 هستم، قاعدتاً سال 22 یا 23 بوده است.

فوتبال را کی شروع کردید؟
آن زمان که اصلاً فوتبالی نبود . در آن محله بیشتر والیبال بازی می کردیم. من دبستان کاخ می رفتم، در میدان رشدیه، تا کلاس پنجم. بعد از کلاس پنجم ما از آن محل هم بلند شدیم آمدیم چهارصد دستگاه ژاله. ششم را هم مدرسه روزبه بودم.

زهردارترین مهاجم نسل اول تاریخ پرسپولیس در سال 1323 در تهران متولد شد و سال 46 از شاهین به پرسپولیس آمد.همین سال پیراهن تیم ملی را در 23 سالگی به تن کرد و سال 52 با تیم ملی خداحافظی نمود. بهترین بازی او سال 51 در جام ملت های آسیا بود که سه گل ایران را وارد دروازه عراق کرد.

سال 1325 در اهواز متولد شد و سال 49 پیراهن پرسپولیس رو بر تن کرد و برترین گلزن این تیم در دهه 50 شد.شش گل ملی در پرونده او دیده می شود.او در مجموع دوازده بار حضور در دیدار پرسپولیس و تاج هفت بار برای پرسپولیس گلزنی کرد و در سال 59 بعد از ده سال حضور در جمع سرخپوشان از فوتبال خداحافظی کرد.

ianam ye mosahebeye ghadimi az iranpak ..

http://www.canal7.se/new/popup_language.asp?name=nostalgi/nostalgi_safar_iranpak

عزیز اصلی، دروازه بان سابق تیم ملی ایران، که در آلمان به سر می برد، در گفت و گو با شبکه خبری فارسی صدای آمریکا به تشریح فعالیت های خود در ایران پرداخت و در مورد نحوه انتخاب شدن خود به عنوان دروازه بان تیم ملی سخن گفت.عزیز اصلی گفت که در بیستم فروردینماه سال 1321 در شهر تبریز و در یک خانواده پرجمعیت به دنیا آمده  و از همان دوران کودکی به ورزش روی آورده است."برادر بزرگترم فوتبالیست بود و من هم از بچگی فوتبال بازی می کردم، کشتی می گرفتم، می دویدم."دروازه بان سابق تیم ملی ایران به صدای آمریکا گفت در کلاس هفتم در مسابقات دو صحرانوردی عنوان سوم را به دست آوردم  و در کلاس نهم برای قهرمانی کشوری در رشته های دو سرعت، پرش طول و ارتفاع، چهارصد متر و چهارصد متر با مانع از تیم تبریز انتخاب شدم. او همچنین در کشتی نیز دارای عنوان است.عزیز اصلی اگرچه دروازه بان سابق تیم ملی ایران بود اما اظهار داشت که به دروازه بانی علاقه ای نداشته و بیشتر دوست داشت در پست های دیگر بازی کند.او گفت که در زمان تحصیل در دانشسرای تربیت بندی مجبورا دروازه بان تیم دانشسرا شد و به همین ترتیب با این پست آشنا شده و در آن بازی کرد.

مروری بر کتاب خاطرات من عزیز اصلی
خاطرات همیشه مجموعه های تلخ و شیرین هستند که آدمی بر آن است تا شیرینی را در سینه مانند گنجینه ای حفظ و تلخی را به شیرینی تبدیل نماید. وقتی که بر می گردم و صحنه های زندگی ام را مانند یک فیلم سینمایی نظاره می کنم لحظاتی در آن می بینم که چندان خوش آیند نیستند و در زمان خود چنان مرا آزرده اند که آرزو می کردم کاش می توانستم دنیا را زیر و رو کنم و همچنین روزهایی که از شادی و خوشبختی غرق در غرور و سر افرازی بوده ام و امروز به تمامی آنها می خندم زندگی کوله باری از تجر به است و من تجربیات خود را هر چند که نا چیز است می نویسم ، شاید همانند گذشته قره ای باشم در مقابل دریای پر مهر و محبت ملت خون گرم و ورزش دوست ایران.

 کریمی تاج را ناکام گذاشتیک روز پس از آنکه برق شیراز، در دربی این شهر،  سپاسی را 1-0 شکست داد تا در صدر جدول لیگ برتر باقی بماند، در حساس ترین دیدار هفته نهم مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران، پرسپولیس و تاج تهران در حضور یکصد هزار تماشاگر در ورزشگاه آزادی به مصاف هم رفتند که این دیدار با تساوی 1-1 پایان یافت.
دو تیم محبوب پایتخت در حالی برای شصت و پنجمین بار به مصاف هم رفتند که این دیدار به نوعی یک سوپر جام محسوب می شد؛ پرسپولیس قهرمان هفتمین دوره لیگ برتر بود و تاج با وجود نتایج ضعیف فصل گذشته خود در لیگ، قهرمانی جام حذفی را به دست آورده بود.

تاج در آغاز نیمه دوم گل برتری را به ثمر رساند و پرسپولیس تنها سه دقیقه مانده به پایان بازی توسط علی کریمی به گل تساوی دست یافت. این دیدار، اولین تقابل افشین قطبی و امیر قلعه نویی در دربی پایتخت نیز به شمار می آمد. این دو که یک بار در جام ملت های آسیا با تیم های ملی ایران و کره جنوبی و بار دیگر در بازی برگشت فصل گذشته پرسپولیس تهران و مس کرمان رو در رو شده بودند، پیش از این در مسابقه پرسپولیس و تاج مقابل هم قرار نگرفته بودند.

قطبی دو بار تجربه حضور در دربی را داشت (هر دو بازی در فصل گذشته با تساوی یک بر یک تمام شد) در حالی که قلعه نویی شش بار بعنوان سر مربی تاج در دربی حضور داشته و با سه پیروزی، سه تساوی و بدون شکست کارنامه قابل توجهی داشته است. قطبی پیش از این دیدار گفته بود: "شیرهای پرسپولیس تشنه این مسابقه و گرسنه‌ پیروزی در آن هستند."در سوی دیگر، قلعه نویی معتقد بود دربی شصت و پنجم از زیباترین دربی‌های تهران خواهد شد و گفته بود تنها هدفش کسب سه امتیاز و ارائه یک بازی زیبا است. از نکات جالب این مسابقه غیبت گلزنان دو تیم در دو دربی فصل گذشته بود؛ محسن خلیلی از پرسپولیس و امید روانخواه ازتاج که در هر دو بازی فصل گذشته برای تیمشان گلزنی کردند به علت پارگی رباط صلیبی در این دیدار غایب بودند.

پیش از این دیدار، هر دو تیم دو مسابقه پی در پی خود را با پیروزی پشت سر گذاشته بودند تا با روحیه بهترى به دیدار دربى گام بگذارند، اما قرمزپوشان وضعیت بهتری در جدول رده بندی داشتند؛ پرسپولیس با 14 امتیاز در رده سوم و تاج با 10 امتیاز در رده ششم ایستاده بود. از مجموع 64 بازی گذشته دو تیم ,تاج 20 بار و پرسپولیس 16 بار برنده شده بود و 28 بازی نیز به تساوی انجامیده بود.

همایون سر طلایی سال 1320 در خرم آباد به دنیا آمد و سال 46 از شاهین به پرسپولیس آمد.بهزادی تا پایان دوران بازیگری خود (1352) به پیراهن پرسپولیس وفادار ماند.وی علاوه بر سی و هشت بازی ملی،چهل بازی تیم منتخب تهران را در برابر رقبای خارجی همراهی کرد.بهزادی در دیدار معروف پرسپولیس –تاج 52 با بازوبند کاپیتانی سه بار دروازه آبیها رو فرو ریخت.مصدومیت در همین بازی باعث خداحافظی او از فوتبال شد.ضمن آنکه در اوایل سال 53 مدتی جایگزین آلن راجرز سرمربی پرسپولیس شد.

1322 در اهواز متولد شد و به عمو مهراب و بمب سیاه فوتبال ایران شهرت یافت.او هم یک شاهینی بود که از دارایی به پرسپولیس آمد.از سال 56 به مدت چهار سال مربی پرسپولیس شد.شانزده بازی ملی در کارنامه اش داشت.با بازی در فیلم علفهای هرز به دومین هنرپیشه سینمایی پرسپولیس بعد از عزیز اصلی تبدیل شد و در سال 71 درگذشت.

چهارمین کاپیتان تاریخ پرسپولیس آذرماه 1325 در تهران به دنیا آمد و از شاهین راهی پرسپولیس شد.در سال 1350 و در سن 25 سالگی به عنوان مرد سال فوتبال ایران انتخاب شد.37 بازی برای تیم ملی انجام دادو دوبار قهرمان جام ملتهای آسیا را با این تیم بدست آورد و یک بار بهترین بازیکن جام ملتهای آسیا شد.سال 53 در دیدار با کره جنوبی از تیم ملی خداحافظی کرد و سال 55 هم پیراهن پرسپولیس را از تن بیرون آورد.

متولد 1/12/52 شهر تبریز – محله عباسی- 5 برادر هست و یک خواهرنیز دارد.

سابقه بازی از جوانان تیم ایدم تبریز و بعد از آن تیم تراکتورسازی و در زمان خدمت سربازی به تهران آمد و سه سال در کشاورز توپ زد و بعد به تیم پرسپولیس رفت و در آن سال با این تیم قهرمان کشور شد . بعد از آن سه سال در آلمان بازی کرد و یک نیم فصل را در امارات مشغول به بازی بود و یک سال در انگلیس و پنج ماه در تیم السعد قطر و هم اکنون سه سال است که در تیم پرسپولیس بازی می کند .

سال 1348 در بیله سوار اردبیل چشم به جهان گشود.بعد از طی کردن سلسله مراتب به تاکسیرانی تهران آمد و با بانک تجارت به شهرت رسید.او در تابستان 73 به پرسپولیس آمد.اما مصدومیت در بازی با بحرین او را برای مدت ها خانه نشین کرد.در بازگشت در سال 1996 با زدن 22 گل عنوان بهترین گلزن جهان را از آن خود کرد و بعد از یکسال حضور در قطر راهی آلمان شد و در تیم آرمینیا بیله فلد و سپس بایرن مونیخ و هرتابرلین بازی کرد.او در سال 1999 به عنوان بهترین بازیکن سال آسیا انتخاب شد.او هم اکنون برترین گلزن تاریخ فوتبال ملی در جهان است.

The last woman on the right is Farah Diba. I saw this picture in a book long time ago when I was living in Europe. Why is she in this picture? I think it was like a cruise with her friends and one of them (again I don't know which one is Lili Amir Arjmand who I believe was a very close friend of her and she was the director of Kanoon Parvaresh Fekri Koodakan!) That's all I remember of this picture!

موضوع قهر و خداحافظی ناگهانی کوین کورانی از تیم ملی فوتبال آلمان، پس از پیروزی این تیم بر تیم فوتبال روسیه، که سرانجام منجر به اخراج وی از ترکیب ملی‌پوشان آلمان گردید، توجه صحنه فوتبال آلمان را به خود جلب کرده است.

تیم ملی فوتبال آلمان و روسیه روز شنبه (۱۱ اکتبر) در چارچوب رقابتهای مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی در گروه چهارم اروپا، به دیدار هم رفتند. یوآخیم لو، سرمربی تیم ملی فوتبال آلمان، پس از آخرین تمرین این تیم و در آستانه بازی، به کوین کورانی اطلاع داده بود که او در این بازی در کادر ۱۸ نفره ملی‌پوشان آلمان جای ندارد. کوین کورانی که از این تصمیم مایوس شده بود از یوآخیم لو تقاضای ترک اردو را کرد، اما این خواسته با واکنش منفی سرمربی تیم ملی فوتبال آلمان روبه‌رو شد. یوآخیم لو در مقابل کورانی را وادار می‌کند که نبرد یاران خود را از سکوی تماشاگران استادیوم دورتموند دنبال کند.

کورانی نیمه اول بازی را که گلهای لوکاس پودولسکی، رقیب او در خط حمله تیم ملی فوتبال آلمان، و میشائل بالاک را در پی داشت، از جایگاه تماشاگران دنبال کرد، ولی در وقت استراحت بین دو نیمه، استادیوم را ترک نمود و بدون هماهنگی با مسئولین تیم ملی، راهی منزل خود در نزدیکی شهر دورتموند شد.

پس از اتمام دیدار، کاروان تیم ملی آلمان که از این عمل کورانی بی‌اطلاع بود، مدت طولانی‌ای منتظر وی ماند. در این میان تلاش‌های اولیور بیروهوف، مدیر تیم‌ ملی فوتبال آلمان، برای برقراری تماس تلفنی با کورانی نیز نتیجه‌ای در بر نداشت. سرانجام اتوبوس کاروان تیم ملی بدون کورانی راهی هتل و محل اردوی تیم ملی گردید. شامگاه پس از دیدار نیز دو نفر از دوستان کورانی که در میان اعضای تیم ملی آلمان شناخته شده هستند، وسایل شخصی این بازیکن را در هتل جمع کرده و با خود بردند. 

  کورانی در قالب تیم شالکهسرمربی تیم ملی فوتبال آلمان با واکنش تند نسبت به این اقدام کورانی اظهار داشت که عملکرد وی غیرقابل قبول است و این مهاجم دیگر به تیم ملی دعوت نخواهد شد.

گفتنی است که کورانی پیش از جام جهانی ۲۰۰۶ در میان شگفتی فراوان از سوی یورگن کلینزمان، سرمربی وقت تیم ملی آلمان، به این تیم فراخوانده نشد. سپس عملکرد خوب کورانی در نیم‌فصل اول ۲۰۰۷ - ۲۰۰۶ باعث شد که او در ماه فوریه سال ۲۰۰۷ دوباره به تیم ملی آلمان بازگردد. او همچنین در مسابقات جام ملتهای اروپا در سال ۲۰۰۸ به عنوان مهاجم ذخیره عضو تیم ملی آلمان بود.

زخم کهنه، عاملی برای ترک تیم

کوین کورانی، ظهر روز دوشنبه، ۱۳ اکتبر، در چهارچوب کنفراس مطبوعاتی باشگاه شالکه، ضمن پوزش از یوآخیم لو و اعضای تیم ملی آلمان، عنوان کرد که عدم حضور خود در جام جهانی ۲۰۰۶ را که برای او یک آرزوی بزرگ بود، کماکان درک و هضم نکرده است. این مسئله در کنار نارضایتی او از این‌که یوآخیم لو وی را در رده پنجم در میان پنج مهاجم تیم ملی قرار داده است، باعث عمل احساساتی او هنگام بازی آلمان مقابل روسیه شده است.

کوین کورانی ‪که در باشگاه شالکه توپ می‌زند، ۲۶ سال سن دارد و برای نخستین بار در سال ۲۰۰۳ به تیم ملی فوتبال آلمان دعوت شد. وی در مجموع ۵۲ بازی برای تیم ملی آلمان انجام داده و ۱۹ گل نیز به ثمر رسانده است. این مهاجم، تیم ملی آلمان را نیز در جام ملتهای اروپا در سال ۲۰۰۴ و همچنین در جام کنفدراسیونها در سال ۲۰۰۵ همراهی کرد.
سرویس ورزشی دویچه‌وله

 فرودگاه مهراباد سال 1958

بازار تهران 1954